ตอนที่ 102 นั่นลูกชายของฉันโว้ย

เหตุการณ์ต่างๆ กำลังคลี่คลายไปทั่วโลก และศูนย์บัญชาการใหญ่กองทัพเรือก็ไม่มีข้อยกเว้น

ข้อแตกต่างที่สำคัญก็คือ ภายในห้องทำงานของจอมพลทหารเรือ เซ็นโงคุสามารถเข้าถึงข้อมูลที่ลึกซึ้งกว่าสิ่งที่โลกได้รับรู้จากเทศกาลแห่งไฟไปมาก

เพื่อแสวงหาช่วงเวลาแห่งความสงบสุขหลีกหนีจากข้อเรียกร้องที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อนจากตำแหน่งของเขา เซ็นโงคุหยิบหอยทากสื่อสารที่สั่นสะเทือนอยู่ในกระเป๋าเสื้อของเขาออกมา

อย่างที่คาดไว้ ไม่นานนักหอยทากสื่อสารก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เขารับสาย และเสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น

“เซมเบ้จิ๋ว”

“เซมเบ้ยักษ์”

น้ำเสียงของปลายสายอ่อนลง เป็นการยืนยันสัญญาณ: “ผมเองครับ”

เซ็นโงคุตอบรับอย่างอบอุ่นด้วยความโล่งใจ “โรซินันเต้ เป็นยังไงบ้าง? ไม่ได้ข่าวจากเธอมาสักพักแล้ว ฉันเป็นห่วงนะ”