เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 12 คุณปู่เซียวตัวประกอบชั้นปลาย
ลั่วอีจำได้อย่างชัดเจนว่า ตอนเด็ก ๆ ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า คุณแม่ผู้อำนวยการเคยสอนคนที่มือเท้าไม่ประสานกันอย่างเธอให้ขี่จักรยาน
โอ้โห… ช่างเถอะ เธอไม่อยากนึกถึงแล้ว!
พอพูดถึงการเรียนขี่จักรยาน เซียวเสี่ยวก็ตื่นเต้นจนเต้นเร่าไปทั้งตัว “ดีจังเลย ขอบคุณพี่สะใภ้”
“งั้นเราไปกินข้าวกันก่อน ตอนบ่ายค่อยไปเดินเล่นที่อื่น” ลั่วอีชี้ไปยังร้านอาหารของรัฐที่อยู่ไม่ไกล
“พี่สะใภ้ ฉันยังไม่หิว พี่กินกับต้าหนีเถอะ” ตอนนี้เซียวเสี่ยวคิดเพียงอยากช่วยลั่วอีประหยัดเงิน ประหยัดได้เท่าไรก็เอาเท่านั้น
ลั่วอีไม่พูดมากกับเธออีก เพียงพยักหน้าแล้วบอกว่า “ได้ ๆ ฉันกินกับต้าหนีเอง”
ทั้งสองจอดจักรยานไว้หน้าร้านอาหารแล้วล็อกเอาไว้ เซียวเสี่ยวรู้สึกไม่ค่อยวางใจนัก หากไม่กลัวว่าลั่วอีจะโกรธ เธอคงอยากเฝ้าอยู่หน้าร้าน เพราะกลัวจักรยานจะถูกขโมย