กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซูหยางออกจากโรงพยาบาลในวันที่ 2 หลังจากฟื้นขึ้นมา
เมื่อกลับมายังลานบ้านที่คุ้นเคย เธอถึงกับรู้สึกราวกับผ่านพ้นไปอีกชาติหนึ่ง
คงเพราะเสิ่นซิงเจ๋อกลับมาดูแลไว้ก่อนแล้ว ทั้งสนามหญ้าในลานบ้านและเก้าอี้ที่ถักขึ้นจากเถาหลิงเซียวจึงยังเหมือนตอนที่เธอจากไปไม่มีผิด
“ไปพักตรงเก้าอี้เถาวัลย์สักหน่อยไหมครับ?” เสิ่นซิงเจ๋อถาม
ซูหยางส่ายหน้า “ฉันอยากขยับตัวสักหน่อยค่ะ”