กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสิ่นซิงเจ๋อนิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง แล้วรีบก้าวเท้าไล่ตามไปทันที
เห็นท่าทางที่ซูหยางพยายามปรับลมหายใจ เขากล่าวด้วยความเป็นห่วงว่า “ถึงขีดจำกัดมาสี่ครั้งแล้ว เกินพอแล้ว”
คำว่าเกินพอแล้วนี้ เขาเองก็เรียนมาจากซูหยาง ตอนนี้กลับกลายเป็นเขาเอามาใช้เตือนซูหยาง
ซูหยางหายใจเข้าลึก ๆ พลางตอบทั้งที่ยังหอบ “ฉันรู้ ฉันมีสติ ครั้งสุดท้าย!”
เสิ่นซิงเจ๋อจึงไม่พูดอีก เพียงตามอยู่ข้างกายซูหยางเงียบ ๆ
ไม่นานนัก ซูหยางก็รู้สึกว่าร่างกายของเธอกำลังจะถึงขีดจำกัดครั้งที่ห้า