ตอนที่ 201 การปกป้องของฝูงชะนี

ซูหยางเห็นดังนั้นก็ก้มลงดมสุราวานรในมืออีกครั้ง ไม่พูดก็ไม่รู้ หอมใช้ได้เลย แถมยังใสรส ไร้สิ่งเจือปน

อีกทั้งชะนีก็ดื่มเองแล้วด้วย คงไม่ถึงขั้นมีพิษ

เธอลองจิบเพียงนิดเดียว จากนั้นคิ้วก็เลิกขึ้นทันที อร่อยกว่าเหล้าทุกชนิดที่เธอเคยดื่มตอนอยู่บนโลกเสียอีก

สัมผัสปลายลิ้นแล้วหวานสดชื่น กลิ่นหอมติดฟันติดริมฝีปาก รสหวานกลับมากลมกล่อม……

เช่นนี้เอง ซูหยางจิบทีละนิดทีละหน่อย จนดื่มสุราวานรหมดไปทั้งถ้วย

ชะนีร่างยักษ์ก็รินให้เธอจนเต็มอีกครั้ง

แม้จะเป็นสุราวานรอันล้ำค่า จ่าฝูงชะนีก็ไม่หวงกับซูหยางแม้แต่น้อย