กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ได้ยินเสียง ซูหยางก็หันกลับไป
คนที่วิ่งตามมาคือฉืออี้
“ฉืออี้ มีอะไรหรือเปล่า” ซูหยางถาม
“ซู……ผู้นำทาง” เสียงของฉืออี้ค่อนข้างเบา แฝงความฝืดเคือง
สัมผัสได้ชัดเจนว่าเขายังคงเป็นเด็กหนุ่มที่ค่อนข้างปิดกั้นตัวเองคนเดิม น่าจะรวบรวมความกล้าได้มากทีเดียวถึงได้พูดประโยคนี้ออกมา
ซูหยางมองฉืออี้ รอคำพูดถัดไปของเขาอย่างอดทน
ฉืออี้ค่อย ๆเงยตาขึ้น ชั่วขณะที่สายตาสบกันก็หลบสายตาไปอย่างรวดเร็ว
“ช่วงนี้ค่าปนเปื้อนของผมเพิ่มขึ้นอีกหน่อย ขอ……ให้คุณช่วยชำระจิตให้ผมอีกครั้งได้ไหม”
“ผม……ผมมีเงิน ผมจ่ายเงินได้……” เสียงของเด็กหนุ่มต่ำลงกว่าตอนเมื่อครู่มากนัก
ในวินาทีที่คำพูดหลุดออกมา ในดวงตาที่ก้มต่ำของฉืออี้ก็แวบความหงุดหงิดเสียดาย