กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
แม่ง ไอ้พวกไม่รู้กาลเทศะ
“หุบปากไปเลย!” ซูหยางทนไม่ไหว พวกนี้ตั้งใจรบกวนความอยากอาหารของเธอชัด ๆ
ความสามารถในการตีความของเว่ยเสวียนกังก็เต็มคะแนนเช่นกัน เขาชายตามองเสิ่นซิงเจ๋อ แล้วพูดว่า “จอมพลเสิ่น ท่านดูสิ ท่านผู้นำทางยังบอกให้ท่านหุบปากเลย”
“ฉันบอกให้นายหุบปากต่างหาก” ซูหยางจ้องเว่ยเสวียนกังตรง ๆ
เว่ยเสวียนกังชะงัก พูดตะกุกตะกักว่า “ผู้นำทางซู ผมพูดผิดตรงไหนหรือครับ”
ซูหยางสูดลมหายใจลึก กดภาพศพเป็นกองที่ผุดขึ้นมาในหัวลงอย่างหงุดหงิด ชี้ไปที่อาหารบนเตาย่าง แล้วพูดว่า “นั่นไก่ย่าง นั่นแกะย่าง นั่นกวางย่าง และพวกหญ้าป่าทางโน้นคือผักย่างตามฤดูกาล ไม่ใช่สัตว์อะไรสักหน่อย……”