กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“พวกนาย อย่าโยก โยกแล้วฉันเวียนหัว” ซูหยางลุกขึ้นยืน เดินโซซัดโซเซไปข้างหน้า อยากจะทำให้เงาร่างที่ส่ายไปมาทั้งหลายในสายตาตรงขึ้น
ข้างหูยังได้ยินเสียงร้องตะโกนเรียกชื่อเธอ เลือนรางและใกล้บ้างไกลบ้าง แปลก ๆ อยู่ และยัง…หนวกหู…
ทั้งส่ายทั้งเสียงดัง ทำให้หัวของเธอเวียนหนักขึ้นเรื่อย ๆ…
“ผู้นำทางซู!”
“ผู้นำทางซู เป็นอะไรไปครับ” ลู่เหยี่ยนก้าวไม่กี่ก้าวมาถึงตัวซูหยาง แต่กลับถูกซูหยางคว้าคอเสื้อเขย่าไม่กี่ที
“นาย ยืนตรง ๆ อย่าโยกไปมา!” ซูหยางกำคอเสื้อลู่เหยี่ยน ทั้งที่คนที่ส่ายอยู่คือเธอเอง แต่กลับเอาแต่บอกให้ลู่เหยี่ยนอย่าโยก
“พวกนายด้วย ทุกคนหยุดโยกได้แล้ว!” ซูหยางชี้ไปที่เซียวชีกับคนอื่น ๆ ออกคำสั่ง