ตอนที่ 146 อาการป่วยของเสิ่นซิงเจ๋อ

ทันใดนั้น สายตาของทุกคนก็หันไปจับจ้องเซียวชี

ตอนนี้เซียวชียังค่อนข้างมึนงงอยู่ เมื่อเผชิญกับสายตาที่ทั้งคาดหวังและอยากรู้อยากเห็น เขายกมือขึ้นขยี้ศีรษะแล้วพูดว่า “รอก่อน ให้ฉันตั้งสติสักพัก…”

เซียวชีหลับตาลง ตั้งสติอยู่นานพอสมควรจึงค่อยลืมตาขึ้นอีกครั้ง

“เซียวชี อย่ามัวอมพะนำอยู่เลย ตอนนี้นายเป็นยังไงกันแน่?” เย่เซียวถามอย่างร้อนใจและคาดหวัง

เซียวชียิ้ม “รอดู ฉันจะแสดงอะไรให้พวกนายดู”

สิ้นเสียง หมูป่าตัวหนึ่งที่ย่อขนาดลงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

นั่นคือร่างจิตของเขา

เพียงแต่ในเวลานี้ ภายใต้แสงอาทิตย์ หมูป่าที่ควรมีสีน้ำตาลเข้มกลับสะท้อนประกายสีทองอ่อนออกมา ราวกับทั้งตัวของหมูป่าดูมีระดับสูงขึ้นในพริบตา

เหล่าผู้พิทักษ์ต่างมองจนตะลึง

“เฮ้ เซียวชี ร่างจิตของนายเปลี่ยนไปได้ยังไง?”