เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เธอหมายความว่า...เห็ดน้อยของเธอหิวเหรอ?”
“อืม” ซูหยางขมวดคิ้วตอบเสียงหนึ่ง
ไม่นานก่อนหน้านี้เธอเพิ่งกินมื้อเที่ยงอันอุดมสมบูรณ์ไป ร่างกายไม่หิว แต่ระดับจิตกลับส่งความรู้สึกหิวเป็นระลอกมา
เป็นเพราะเห็ดน้อยของเธอยังหิวอยู่ หิวจนท้องร้อง...
พอดีตอนนั้น ในหางตาเธอเหลือบเห็นหลัวอวี่พาผู้พิทักษ์กลุ่มหนึ่งเดินตรวจการณ์ผ่านมาไม่ไกล
เสิ่นซิงเจ๋อก็เงยตามองไปเช่นกัน “จะเรียกพวกเขามาให้เห็ดน้อยของเธอกินหน่อยไหม?”
ซูหยางถูกคำนี้ทำให้หัวเราะ ราวกับหลัวอวี่กับพวกเป็นติ่มซำอย่างนั้นแหละ
หลังหัวเราะแล้ว ความคิดหนึ่งก็แล่นผ่านขึ้นมาในหัวเธอ
ค่าปนเปื้อนของหลัวอวี่กับพวกตอนนี้ถือว่าไม่สูงแล้ว แต่บนร่างจิตของพวกเขา ทุกคนมีจุดเชื่อมที่อุดตันอยู่
ทะลวงจุดเชื่อมสักจุด ไอขุ่นที่เล็ดลอดออกมาก็เพียงพอให้เห็ดน้อยกินอิ่มแน่ ๆ