กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซูหยางหันหน้าด้วยความประหลาดใจ พลันเห็นผู้พิทักษ์ที่ถูกมัดจนเป็นห่อถูกโยนลงมาจากกลางอากาศทีละคน ๆ กระแทกลงพื้นอย่างแรง
ไม่มีการแก้เชือกออก โยนลงมาตรง ๆ ตกลงพื้นในแนวดิ่ง
โชคดีที่ร่างกายของผู้พิทักษ์ทนทานรับการกระแทกได้จริง อีกทั้งพื้นตรงนี้ก็ไม่ใช่พื้นแข็ง
แม้ผู้พิทักษ์แต่ละคนจะตกจนหัวโขนเลอะเทอะ แต่กะด้วยสายตาแล้วน่าจะไม่มีอะไรหนัก
ซูหยางรู้สึกว่าที่ข้อมือมีแรงดึงเบา ๆ ส่งมาอีกครั้ง นั่นคือเถาหลิงเซียวที่เร่งให้เธอไป
เธออยากจะพูดอะไรอีกสักหน่อย แต่ก็กลัวว่าถ่วงเวลาไปเรื่อย ๆ จะทำให้เถาวัลย์ที่ไม่ค่อยมีสติตัวนี้โกรธ
สุดท้ายได้แต่ถอนหายใจอย่างจนใจ แล้วเดินตามแรงดึงของเถาหลิงเซียวไปยังช่องว่างที่มันเจาะจงเปิดให้
“ผู้นำทางซู……”