ตอนที่ 37 ยังมีใครไร้เหตุผลเช่นนี้อีก

เคอเหมยอวี๋โกรธจนแทบคลุ้มคลั่ง ทว่านางทำได้เพียงมองดูโดยไม่อาจทำสิ่งใดได้เลย!

คนกลุ่มหนึ่งออกจากสถานีรถไฟอย่างชำนาญเส้นทาง พวกเขาไม่ได้เดินไปไกล เพียงวกวนอยู่ตามตรอกใกล้ ๆ จนกระทั่งมาหยุดยืนอยู่หน้าเรือนล้อมลานเก่าโทรมแห่งหนึ่ง

พวกเขาชำเลืองมองซ้ายขวาอย่างมีพิรุธ จากนั้นก็เคาะประตูตามจังหวะที่เป็นแบบแผนยิ่ง

“ผู้ใด?” ไม่นานนัก คนในลานบ้านก็เดินออกมาแล้วเอ่ยถามด้วยเสียงแผ่วต่ำ

“ข้าเอง อาสะใภ้จาง มาที่นี่เพื่อพักเท้าเสียหน่อย แล้วถือโอกาสนำของพื้นเมืองจากบ้านเกิดมาฝากเจ้าเล็กน้อย” สตรีผู้หนึ่งตอบกลับด้วยเสียงแผ่วเบา