ตอนที่ 32 ข้ารักเขาตั้งแต่แรกพบ

“ข้า ข้าไม่กลับไปได้หรือไม่?”

เคอเหมยอวี๋เอ่ยถามอย่างหวาด ๆ

ยามนี้นางกลับดูคล้ายเสี่ยวถวนจื่อที่หวาดกลัวว่าจะถูกผู้ปกครองตำหนิในโรงพัก ส่วนเสี่ยวถวนจื่อก็เริ่มพร่ำสอนด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทั้งยังนำสิ่งที่เพิ่งเรียนรู้มาใช้ทันทีว่า “พี่สาวไม่ต้องกลัว ยังมีข้าอยู่อีกคน”

“เมื่อพบหน้าพวกเขา เจ้ายอมรับผิดเสียก่อน ต้องแสดงท่าทีจริงใจหน่อย จากนั้นก็เล่าว่าเจ้าหวาดกลัวเพียงใด แล้วเบะปากร้องไห้สักครั้ง ปกติก็ทำตาแดงเป็นระยะ รับรองว่าพ่อแม่ของเจ้าจะไม่กล้าทุบตีหรือตำหนิเจ้าแม้แต่น้อย”

เคอเหมยอวี๋หลุดหัวเราะพรืดออกมา พลางพยักหน้า “หากข้าแสดงเช่นนั้นจริง คนในครอบครัวข้าย่อมไม่ทุบตีข้า แต่พวกเขาอาจระดมคนทั้งหมู่บ้านไปทุบตีท่านอาฉินของเจ้า”