ตอนที่ 19 ค่าความแค้นชัง 99

ชายผู้นั้นกวาดตามองซ้ายขวาอย่างกระวนกระวาย ครั้นเห็นว่ามีเพียงสตรีร่างบอบบางอ้อนแอ้น คางงดงามผุดผ่องผู้หนึ่ง สีหน้าของเขาก็พลันเย็นยะเยือกลง “แม่นาง ข้าขอเตือนเจ้าอย่าแส่หาเรื่องใส่ตัว มิฉะนั้นข้าจะพาเจ้าไปด้วยเสียเลย!”

“โอ้โห ช่างกล้าพูดเสียจริง” เคอเหมยอวี๋หัวเราะเบา ๆ พลางชูนิ้วโป้งมือซ้าย ชี้ไปทางตำบลเบื้องหลังนาง “คนที่กล้าตะโกนใส่หน้าท่านย่าฉีเช่นนี้ ล้วนต้องเข้าไปนอนในโรงพักจนเบื่อหน่ายกันทั้งนั้น”

ข้าว่าพี่ใหญ่รีบหยุดมือเสียแต่ตอนนี้จะดีกว่า มิฉะนั้น...”

ขณะกล่าวถึงตรงนี้ หางตาของนางพลันเหลือบเห็นเงาร่างหนึ่งอยู่ไม่ไกล จึงก้มดวงตาเจ้าเล่ห์ลง ก่อนขึ้นเสียงร้องด้วยความตื่นตระหนกหวาดกลัวว่า “ช่วยด้วย เจ้าค่ะ! ช่วยชีวิตข้าด้วย

อื้อ... รีบมาช่วยข้าเร็วเข้า...”