ตอนที่ 7 ยังมีอะไรที่เป็นไปไม่ได้อีก

คำว่า “แยกครอบครัว” อ่อนไหวเกินไปจนถึงกับทำให้ท่านผู้เฒ่าตกใจตื่น

“อวี๋เป่าเอ๋อร์พูดอะไรหรือ?” ท่านผู้เฒ่าลูบยาสูบมวนกล้อง พลางคลุมเสื้อคลุมเดินออกมาด้วยสีหน้าขมวดคิ้ว “ข้าอยู่ในห้องยังได้ยินพวกเจ้าทะเลาะกันในห้องครัว”

เคอเหมยอวี๋ยิ้มพลางเข้าไปคล้องแขนท่านผู้เฒ่าด้วย

“ท่านปู่ ช่วงหลายวันมานี้ข้าก่อเรื่องวุ่นวายเกินไปบ้าง แต่ยามไม่มีผู้ใดอยู่ ข้าครุ่นคิดเรื่องต่าง ๆ มากมาย

ข้ามีท่านปู่ท่านย่าคอยรักใคร่ มีพ่อแม่กับพี่ชายทั้งห้าคอยเอ็นดู อีกทั้งยังมีท่านยายท่านตากับน้าชายทั้งสามคอยตามใจ เรื่องเสื้อผ้าอาหารการกินจึงสมควรได้รับอย่างเต็มภาคภูมิ

เพียงเพราะยังไม่ได้แยกครอบครัว กลับดูราวกับว่าข้าเหยียบย่ำอยู่บนศีรษะของอีกสามครอบครัว จนได้รับชื่อเสียงว่าเป็นปลิงดูดเลือดตัวน้อยอย่างไร้เหตุผล