ตอนที่ 2 นี่ไม่ใช่การหลอกตัวเองหรอกหรือ

เคอเอินซูจ้องเคอเหมยอวี๋อย่างไม่อยากเชื่อ สีหน้าเศร้าโศกแดนต้องห้าม พลางถอยหลังไปหลายก้าว

“พี่สาวลูกพี่ลูกน้อง อย่างไรเสียชื่อเสียงของข้าก็ป่นปี้ไปนานแล้ว จะมีเรื่องเพิ่มขึ้นอีกสักสองสามเรื่องก็ไม่เป็นไร ขอเพียงทำให้ในใจของเจ้ารู้สึกดีขึ้นบ้างก็พอ”

“โอ้ เจ้ากำลังจะบอกว่าข้าใส่ร้ายเจ้าหรือ?”

เคอเหมยอวี๋หัวเราะเบา ๆ เป่าลมใส่เล็บสีชมพูอ่อนของตน พลางกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

“ช่างบังเอิญเสียจริง วันนั้นสหายฉินกำลังจับปลาอยู่ใต้สะพาน น่าจะได้ยินเรื่องราวทั้งหมด!

มิสู้เราไปตามเขามาสอบถามต่อหน้ากันเล่า?”

เคอเอินซูกำหมัดแน่น กัดฟันกรอดอย่างแรง

พี่สาวลูกพี่ลูกน้องของนางเติบโตมาดั่งอยู่ในโถน้ำผึ้ง ตั้งแต่เล็กแทบไม่ต้องทำสิ่งใด เสื้อผ้ามีคนส่งให้ถึงมือ อาหารมีคนยกมาให้ถึงปาก ไม่เคยต้องกลัดกลุ้มเรื่องชีวิตความเป็นอยู่ ทว่าท่าทางเอาแต่ใจและดื้อรั้นกลับทำให้ทุกคนรักใคร่เอ็นดู!