Chapter 0090

ตอนที่ 90 ยามบ่ายใต้แสงตะวัน เธอและเขา กับตำราการแพทย์เล่มเดียวกัน

ม่านราตรีเปรียบเสมือนผืนผ้ากำมะหยี่สีดำหนาหนักที่ถูกถักทอขึ้นอย่างประณีต ค่อย ๆ ทอดตัวลงปกคลุมโรงพยาบาลทั้งแห่งอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง

อากาศโดยรอบดูราวกับจะแข็งตัวอยู่ในความมืดมิดยามค่ำคืนอันลึกล้ำ โรงพยาบาลถูกห่อหุ้มไว้ภายใต้ความมืดสลัวที่เต็มไปด้วยความลึกลับ

มีเพียงแสงไฟจากระเบียงทางเดินที่สลัวและหนักอึ้ง ราวกับเดินทางมาจากส่วนลึกของประวัติศาสตร์ แฝงไว้ด้วยความผันผวนและร่องรอยแห่งกาลเวลา

แสงไฟทอดเงาที่กระดำกระจ่างลงบนพื้นระเบียง เงาเหล่านั้นถูกดึงให้ยาวเหยียดและบิดเบี้ยว ราวกับสายน้ำที่เงียบงัน ไหลรินผ่านจุดบรรจบของอดีตและปัจจุบัน

พวกมันบอกเล่าเรื่องราวความสุขความทุกข์และการพรากจากในอดีตอย่างเงียบงัน เงาทุกสายคือภาพย่อของเรื่องราวหนึ่งเรื่องที่เต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกอันลึกซึ้งและประวัติศาสตร์อันหนักอึ้ง

ในความมืดสลัวยามค่ำคืนนี้ ทุกหัวมุมและหลังบานประตูทุกบาน อาจซุกซ่อนเรื่องราวและความลับที่ไม่มีใครล่วงรู้

ณ สุดปลายทางเดินอันลึกและยาวเหยียด บรรยากาศแห่งความตายเข้าปกคลุม แม้แต่อากาศยังแข็งตัว เหลือเพียงเสียงหัวใจเต้นหนัก ๆ ของผู้คนดังก้องกังวาน ทุกจังหวะที่เต้นราวกับกระแทกเข้าที่หัวใจ ทำให้ผู้คนรู้สึกตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก

แสงไฟในระเบียงทางเดินสลัวและอ่อนแรง เพิ่มความลึกลับและความตึงเครียดให้กับฉากนี้อีกหลายส่วน

เมื่อครู่นี้ ที่นี่เพิ่งจะมีการต่อสู้เพื่อกู้ชีพอันน่าระทึกขวัญเกิดขึ้น