Chapter 0037

ตอนที่ 37 เบาะแสแรก ดาดฟ้าคณะแพทยศาสตร์

ซูเฉินจิ่นไม่ได้คิดจะไล่ตามบุคคลลึกลับที่หายตัวไปในความมืด พวงกุญแจของเขาตกอยู่ในที่เกิดเหตุ เปรียบเสมือนเบาะแสที่มองไม่เห็น ซึ่งดึงดูดให้เขาต้องกลับมาอีกครั้งอย่างแน่นอน

เธอหันหลังกลับ แล้วประคองเจวียนจื่อที่หมดสติไปส่งโรงพยาบาลอย่างระมัดระวัง

ยามค่ำคืนมาเยือน แสงไฟนีออนของเมืองสั่นไหวท่ามกลางม่านฝน รถพยาบาลแล่นฉิวไปบนถนนที่การจราจรติดขัด แสงไฟภายในรถดูซีดขาวและเย็นชา ลมพายุพัดหวีดหวิวผ่านหน้าต่างออกไป

หลังจากผ่านการกู้ชีพอย่างตึงเครียดนานถึงสามชั่วโมง ในที่สุดเปลือกตาของเจวียนจื่อก็สั่นไหวเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

วินาทีที่เธอฟื้นขึ้นมา ความรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกก็เอ่อล้นอยู่ในใจของซูเฉินจิ่น

เธอไม่ได้รีบร้อนจากไป แต่เลือกที่จะเฝ้าอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย เพื่อให้เจวียนจื่อได้รับรู้ถึงความอบอุ่นและการอยู่เคียงข้างในช่วงเวลาที่เปราะบางเช่นนี้

เสียงของเจวียนจื่อแหบพร่า เธอพูดอย่างยากลำบากว่า “ฉันเห็นสามีของฉันในฝันอีกแล้ว เขายังคงยิ้มแย้ม อบอุ่นเหมือนเดิม ฉันมักจะจินตนาการอยู่เสมอว่า ถ้าสามีของฉันยังมีชีวิตอยู่ตอนนี้ ครอบครัวของเราจะเป็นอย่างไร? เราจะมีลูก ๆ วิ่งเล่นอยู่รอบเข่า มีเสียงหัวเราะที่สนุกสนานบ้างไหม?”

มือของซูเฉินจิ่นกุมมือที่ผอมบางและอ่อนนุ่มของเจวียนจื่อไว้เบา ๆ สัมผัสเย็นเยียบที่ส่งผ่านมาจากฝ่ามือทิ่มแทงหัวใจของเขาในชั่วพริบตา