กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ชิงฮวา
ตอนที่ 14 ร้องไห้ทำไม ฉันยังไม่ตายเสียหน่อย กับกระดูกปลาในมิติกลิ่นโอสถ
“ร้องไห้ทำไม? ฉันยังไม่ตายเสียหน่อย” จางหลินยวนปรายตามองเสี่ยวชุ่ยด้วยท่าทีเย็นชาและวางอำนาจ สายตาของเขาดุจใบมีดที่เย็นเยียบ ทำให้หัวใจของเสี่ยวชุ่ยสั่นสะท้าน
แม้น้ำเสียงของเขาจะดูราบเรียบ ทว่าความน่าเกรงขามและความเย็นชาที่แฝงอยู่นั้นกลับทำให้ผู้คนไม่อาจมองข้ามได้
เขาเชิดคางขึ้นเล็กน้อยด้วยท่าทีที่เย็นชาและหยิ่งผยอง ก่อนจะกล่าวกับเสี่ยวชุ่ยว่า “เธอออกไปก่อน ฉันมีเรื่องจะคุยกับเสี่ยวจิ่นเป็นการส่วนตัว”
แม้เสี่ยวชุ่ยจะรู้สึกไม่เต็มใจ แต่เมื่อเผชิญกับสายตาที่เย็นชาและแรงกดดันอันน่าเกรงขามของจางหลินยวน นางก็ได้แต่ยอมถอยออกไปอย่างว่าง่าย