ตอนที่ 38 ความรู้สึกจากการชมภาพยนตร์ที่แตกต่างกัน!

เนื้อเรื่องของ «ลมฝน» มีความเป็นภาพยนตร์เชิงพาณิชย์สูง เรียบง่ายเสียจนดูแค่ต้นเรื่องก็เดาตอนจบได้แล้ว

เรียกได้ว่าลอกต้นแบบภาพยนตร์เชิงพาณิชย์ของฮอลลีวูดมาทั้งหมด

ตัวละครเอกเป็นสายลับเกษียณที่กลับบ้านไปดูแลภรรยาและเด็ก

วันหนึ่ง ศัตรูเก่าก็มาถึงหน้าประตู

ตัวละครเอกจึงเริ่มกวาดล้างศัตรูไปทั่วทุกทิศ

เผยซูเพิ่งดูไปได้แค่ต้นเรื่อง ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

เนื้อเรื่องซ้ำซากไม่ใช่ปัญหา แต่จังหวะการเล่าเรื่องแบบนี้ชวนให้ทรมานจริง ๆ!

ฉากที่ไม่สำคัญอะไรกลับยืดยาวไม่รู้จบ

ส่วนฉากต่อสู้ที่ควรเป็นจุดขายกลับผ่านไปเพียงชั่วพริบตา

สิ่งที่ทำให้เผยซูยอมรับไม่ได้ยิ่งกว่านั้นคือ ผู้กำกับ «ลมฝน» เห็นได้ชัดว่าต้องการเลียนแบบเทคนิคการถ่ายทำของ «เจสัน บอร์น»