ตอนที่ 20 ยกหินทุ่มใส่เท้าตัวเอง!

หลังจากความเงียบดำเนินไปประมาณ 5 อึดใจ ก็มีคนลุกขึ้นยืนและปรบมือให้ตัวเอง

เสียงปรบมือดังกึกก้องราวกับฟ้าร้องไปทั่วห้องโถงใหญ่เพื่อการชมภาพยนตร์ทันที

“เป็นภาพยนตร์ที่ยอดเยี่ยมมาก”

“ถึงขั้นพูดได้ว่าเป็นภาพยนตร์ที่นักแสดงทุกคนมีการแสดงเข้าขั้น ซึ่งหาได้ยากจริง ๆ”

“ยินดีด้วย ยินดีด้วย!”

ท่ามกลางเสียงปรบมือยังมีเสียงยกยอต่าง ๆ สอดแทรกอยู่ด้วย

เดิมทีหยางหงก็รู้อยู่แล้วว่าในเมื่อทุกคนใน «นครวิกฤต» มีการแสดงเข้าขั้น ภาพยนตร์เรื่องนี้ย่อมไม่มีทางเป็นภาพยนตร์ห่วย

นางเพียงคิดเผื่อเอาไว้ว่า “เผื่อว่า...”

ตอนนี้ “เผื่อว่า...” ที่นางคาดหวังอยู่ในใจได้แตกสลายลงอย่างสิ้นเชิง

นางอดไม่ได้ที่จะหลับตาลงด้วยสีหน้าเจ็บปวด