ตอนที่ 3 นักแสดงที่ถูกดองงานห้าปียังแสดงได้อยู่ไหม?

มองชีวิตคนเป็นดั่งต้นหญ้า ยึดตนเองเป็นศูนย์กลางอย่างแท้จริง

คลุ้มคลั่ง เย่อหยิ่ง และแปรปรวนไม่แน่นอน

ในชั่วขณะที่ “เข้าถึงบทบาท” หลินเฟิงเข้าใจเฉาเส้าหลินอย่างถ่องแท้จากภายในสู่ภายนอก และจากภายนอกสู่ภายใน

ในเวลาเดียวกัน หลินเฟิงที่มองตนเองเป็นเฉาเส้าหลินแล้วก็ค่อย ๆ ยกมุมปากขึ้น เผยรอยยิ้มบาง ๆ ที่มีส่วนโค้งเพียงเล็กน้อย

แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด เพียงสีหน้าเสี้ยววินาทีบนใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย กลิ่นอายของเขาทั้งคนก็แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

เดิมทีหลินเฟิงควรเป็นชายผู้น่าสงสาร สวมชุดกีฬาไว้หนวดเครารุงรัง ดวงตาแดงก่ำราวกับสุนัขป่าที่ถูกทอดทิ้ง

แต่ตอนนี้กลับทำให้ผู้คนรู้สึกว่า “อย่าเข้าใกล้เขา เขาอันตรายมาก”

ทันใดนั้น หลินเฟิงก็หลับตาลง