บทที่ 370 หานซุ่ยขอสวามิภักดิ์ จางเชียนวางแผนชิงหลงซี

บทที่ 370 หานซุ่ยขอสวามิภักดิ์ จางเชียนวางแผนชิงหลงซี

ลมเหนือพัดกวาดพื้นดิน ความหนาวเหน็บเสียดแทงลึกถึงกระดูก

ฤดูหนาวปีนี้ดูเหมือนจะมาเยือนเร็วกว่าปีก่อนๆ อยู่บ้าง

เหล่าทหารในเมืองซ่างกุยต่างล้อมวงรอบกองไฟพลางถูมือไปมา ส่วนเหล่าทหารหาญที่ลาดตระเวนนอกประตูกองค่ายนั้น บนร่างคลุมด้วยเบาะขนแกะหนาเตอะไว้ชั้นหนึ่ง

จางเชียนอยู่ภายในห้องอันอบอุ่น กำลังตรวจดูสมุดบัญชีที่แต่ละพื้นที่ส่งขึ้นมา

โทรศัพท์มือถือข้างกายส่งเสียงเตือนแบตเตอรี่ต่ำ สภาพอากาศบัดซบนี้ไม่มีแสงแดดออกติดต่อกันหลายวันแล้ว

จางเชียนมองสมุดบัญชีแล้วรู้สึกกลัดกลุ้มใจอยู่บ้าง มิใช่เพราะขาดแคลนเงินทอง ทว่าเสบียงสิ่งของที่สามารถหาซื้อได้นั้นมีน้อยเกินไปจริงๆ

ในยุคโบราณที่กำลังการผลิตล้าหลังอย่างยิ่งเช่นนี้ ไม่ว่าจะเป็นข้าวสาลี ข้าวเจ้า หรือวัวแกะ ผลผลิตล้วนต้องนับรอบเป็นรายปี ทั้งจำนวนก็มีอยู่อย่างจำกัดยิ่ง