บทที่ 314 เติ้งจือกล่าวถึงผลได้ผลเสีย แท้จริงหวังผิงแซ่เดิมคือเหอ

บทที่ 314 เติ้งจือกล่าวถึงผลได้ผลเสีย แท้จริงหวังผิงแซ่เดิมคือเหอ

เติ้งจือย่อมมิได้หวังว่าจะสามารถเกลี้ยกล่อมฉงเหรินทั้งหมดได้ในคราวเดียว ภายหลังการเจรจาครั้งแรกสิ้นสุดลง เติ้งจือจึงได้ทยอยไปพบหัวหน้าชาวฉงเหรินอีกหลายคนเพื่อพูดคุยเป็นการส่วนตัว

และในบรรดาคนเหล่านั้น หยางเชอ หลี่เฮย และก่วนอวี้ ต่างก็แสดงท่าทีลังเลออกมา

ทั้งสองฝ่ายจึงได้พูดคุยกันเป็นการลับรอบหนึ่ง

คนเหล่านี้ถามเติ้งจือว่า จางเชียนจะสามารถมอบผลประโยชน์อันใดให้ได้บ้าง

"ไม่ว่าจะเป็นพระเจ้าอาหลิวหรือท่านชื่อสื่อ ล้วนมิได้ตระหนี่ถี่เหนียวในเรื่องบำเหน็จรางวัล ทว่าใต้หล้านี้ไม่มีธรรมเนียมที่ผู้ใดจะได้รับผลประโยชน์โดยไร้ความชอบ หากพวกท่านยินดีนำผู้ใต้บังคับบัญชามาสวามิภักดิ์ ย่อมจะได้รับตำแหน่งขุนนางและเงินคนละหนึ่งแสน ภายหน้าหากสร้างผลงานความดีความชอบ ก็จะได้รับปูนบำเหน็จเฉกเช่นเดียวกับพวกเรา อีกทั้งดินแดนฝั่งตะวันออกของล่างจงนี้กว้างใหญ่ไพศาลยิ่งนัก ถึงขั้นเหนือกว่ารัฐในอาณัติทั่วไปเสียอีก ไหนเลยจะยอมตกอยู่ใต้อาณัติของผู้อื่นได้? ทว่าท่านชื่อสื่อเคยกำชับไว้ หากพวกท่านสร้างความชอบใหญ่หลวง ท่านชื่อสื่อสามารถเกลี้ยกล่อมพระเจ้าอาให้ทรงทำตามเยี่ยงอย่างสมัยเกาจู่ โดยพระราชทานดินแดนร้อยกว่าลี้รอบต้างฉวีให้แก่พวกท่าน ให้พวกท่านปกครองดูแลกันเอง และในแต่ละปีเพียงส่งส่วยภาษีพอเป็นพิธีเล็กน้อยเท่านั้น"