บทที่ 300 จูเก่อเลี่ยงครุ่นคิด จางจื่อรั่งเปิดหูเปิดตา

บทที่ 300 จูเก่อเลี่ยงครุ่นคิด จางจื่อรั่งเปิดหูเปิดตา

เมื่อจูเก่อเลี่ยงกลับมาถึงบ้าน หวงเย่ว์อิงก็เดินออกมารับ จากนั้นจูเก่อเลี่ยงจึงประคองภรรยาไปนั่งลงข้างๆ

"ไฉนวันนี้จื่อรั่งถึงไม่ตามมาด้วยเล่า"

"นายท่านมอบหมายภารกิจให้เขา ช่วงสองสามวันนี้เขาจึงกำลังยุ่งนัก!"

หวงเย่ว์อิงพยักหน้า ก่อนจะสั่งให้สาวใช้ยกสำรับอาหารเย็นขึ้นมา

ขณะที่ทั้งสองกำลังรับประทานอาหาร หวงเย่ว์อิงเห็นจูเก่อเลี่ยงยังคงครุ่นคิดอยู่ จึงเอ่ยถามขึ้นมา

"แต่ก่อนนั้น ข้ารู้สึกว่าจื่อรั่งมักจะกล่าววาจาสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน การกระทำก็มักจะเหนือความคาดหมายอยู่เสมอ ต่อมาเมื่อคบหากันนานเข้า ข้าจึงพบว่าจื่อรั่งเองก็มีช่วงเวลาที่สับสนและไร้เดียงสาเช่นกัน ทว่าในวันนี้ ข้ากลับรู้สึกขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า จื่อรั่งได้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตของผู้มีปัญญาเลิศล้ำดั่งแกล้งโง่เขลา หวนคืนสู่ความบริสุทธิ์แท้จริงไปเสียแล้ว"

"โอ้? เหตุใดท่านพี่ถึงกล่าวเช่นนั้นเล่า"