บทที่ 259 ยึดประวัติศาสตร์เป็นคติเตือนใจ ให้ความสำคัญกับการกระทำมิใช่จิตใจ

บทที่ 259 ยึดประวัติศาสตร์เป็นคติเตือนใจ ให้ความสำคัญกับการกระทำมิใช่จิตใจ

"ท่านอาจารย์จะไปแล้วหรือขอรับ?"

"จื่อจิ้งรู้ว่าข้าจะไปงั้นหรือ?"

สีหน้าของหลู่ซู่ชะงักไปทันใด!

"เกรงว่าท่านอาจารย์คงไปไม่ได้แล้ว!"

"อู๋โหวคิดจะกักบริเวณข้างั้นหรือ?"

"ย่อมมิใช่เช่นนั้น อู๋โหวได้ยินว่าท่านอาจารย์เคยถูกลอบสังหารที่ฝูเฉิง เกรงว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นอีก จึงสั่งให้แม่ทัพสวีมาคุ้มกันท่านอาจารย์เป็นพิเศษขอรับ"

"นี่คือธรรมเนียมการต้อนรับแขกของตงอู๋งั้นหรือ?"

"ท่านอาจารย์ควรต้องทราบ เรื่องนี้ท่านแม่ของนายท่านทราบเข้าแล้ว นายท่านของข้าเองก็จนใจเช่นกัน"

"หากเป็นเช่นนี้ ข้าก็ไม่ไปแล้ว จื่อจิ้งจงรอนายท่านของข้าพากองทัพใหญ่ยกมาช่วยข้าก็แล้วกัน!" จางเชียนสะบัดแขนเสื้ออย่างไม่เกรงใจ หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในเรือน