บทที่ 250 เฉาเชา 'กำราบ' ซือหม่า จ้งต๋าเอ่ยถึงความใจกว้าง

บทที่ 250 เฉาเชา 'กำราบ' ซือหม่า จ้งต๋าเอ่ยถึงความใจกว้าง

หลังจากสวินอวี้จากไป เฉาเชาก็หันไปมองผู้ทำหน้าที่บันทึกที่อยู่ด้านข้าง

"จ้งต๋า เจ้าคิดว่าสิ่งที่เหวินรั่วกล่าวเมื่อครู่ เป็นเรื่องจริงหรือเท็จ?"

ซือหม่าอี้ลุกขึ้น เดินมาตรงหน้าเฉาเชาแล้วกล่าวอย่างนอบน้อม "สิ่งที่สวินลิ่งจวินกล่าว ย่อมต้องเป็นความจริงอย่างแน่นอนขอรับ"

"โอ้ ดูออกอย่างไรกัน?"

"เหตุและผลในเรื่องนี้ สวินลิ่งจวินได้กล่าวไว้อย่างชัดแจ้งแล้ว หากผู้คนในใต้หล้ารู้ว่าสวินโยวตายเพื่อพลีชีพถวายความภักดีต่อเฉิงเซี่ยง ย่อมมีแต่จะสรรเสริญคุณธรรมความภักดีของสวินโยว และผู้ที่มีขุนนางผู้ภักดีเช่นนี้ได้ย่อมเป็นนายผู้ทรงปรีชา ในขณะเดียวกัน ผู้ที่ทำลายผู้ภักดีเปี่ยมสัตย์เช่นนี้ย่อมต้องมีชื่อเสียงเหม็นโฉ่ไปหมื่นปี ดังนั้นผลที่หวังช่านนำกลับมาจึงไม่อาจเชื่อได้ทั้งหมดขอรับ"