บทที่ 199 จริงใจหรือคำลวง การเจรจาเริ่มสัมฤทธิผล

บทที่ 199 จริงใจหรือคำลวง การเจรจาเริ่มสัมฤทธิผล

"จางหลู่รุกรานชายแดน ไม่ว่าจะเป็นผังซีไท่โส่วปาซี หรือเหยียนเหยียนไท่โส่วปาจวิ้น ล้วนแต่วางเฉยดูดาย โจวมู่ยังคิดว่าดินแดนเหล่านี้ยังคงเป็นของท่านอยู่อีกหรือ?"

หลิวจางย่อมรู้อยู่แก่ใจว่าคำสั่งของตนมีผลบังคับใช้แค่ในเฉิงตูเท่านั้น ทว่าอย่างน้อยในนาม คนเหล่านี้ก็ยังเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของตน หากคนพวกนี้คิดขัดขืน ตนก็ยังสามารถยกทัพไปปราบปรามได้อย่างชอบธรรม แต่หากยกให้หลิวเป้ยไปเล่า...

"อีกประการหนึ่ง ข้าก็มิได้กล่าวว่าจะให้โจวมู่มอบดินแดนเหล่านี้ให้พระเจ้าอาเสียหน่อย หากเป็นเช่นนั้นจริง นายข้าก็ยังไม่ยินดีจะรับไว้ด้วยซ้ำ! ความประสงค์ของนายข้า เป็นเพียงขอยืมดินแดนเหล่านี้ชั่วคราวเท่านั้น เมื่อใดที่การปราบปรามภาคเหนือเสร็จสิ้น ก็จะส่งคืนเจ้าของเดิมในทันที!"

"ปราบปรามภาคเหนือเสร็จสิ้น ต้องใช้เวลานานเท่าใดกัน?"