บทที่ 179 สดับฟังลำนำฉางเหอ โจวอวี๋ปรากฏตัวครั้งแรก

บทที่ 179 สดับฟังลำนำฉางเหอ โจวอวี๋ปรากฏตัวครั้งแรก

ลำนำฉางเหอ ทอดตามองฉางเจียง

คลื่นแห่งวีรชนซัดสาดเคล้าเสียงเพลง ร่ำไห้สะอื้นหยาดน้ำตาพรมพักตร์นวลผ่อง

ดวงใจภักดิ์หนุนกระบี่ฝากเลือดร้อน อาภรณ์ขาวกอดพิณเผชิญตะวันรอน

...

ภายในศาลาหลังหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากริมฝั่งแม่น้ำ บุรุษรูปงามผู้สง่างามเปี่ยมกลิ่นอายบัณฑิตกำลังจุดกำยานดีดพิณ เสียงพิณอันไพเราะกังวานล่องลอยลงไปตามเส้นทางบนภูเขา

ภายใต้การนำทางของกานหนิง จางเชียนได้เดินเข้ามาภายในศาลา

จางเชียนพ่นลมอุ่นออกจากปาก ถูมือไปมาพลางอังไฟที่เตาผิง จากนั้นก็นั่งลงตามสบายโดยไม่รอให้ใครเชิญ

กานหนิงรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง ทว่าเมื่อเห็นบุรุษผู้สง่างามมิได้ทักท้วงอันใด จึงประสานมือคารวะแล้วเดินออกจากศาลาไป

จางเชียนมิได้เอ่ยปาก ได้แต่นั่งฟังต่อไปเงียบๆ เช่นนั้น...