บทที่ 172 เฉาเชาพ่ายฮวาหรงเต้า เหล่าขุนพลจับเชลยศึก

บทที่ 172 เฉาเชาพ่ายฮวาหรงเต้า เหล่าขุนพลจับเชลยศึก

หลายวันก่อน ณ เจียงเซี่ย

"ได้รับความกรุณาต้อนรับเป็นอย่างดียิ่งจากเฉากง วันนี้จำต้องจากไปไกล ขอมอบบทกวีหนึ่งบทไว้เป็นของกำนัล อวยพรล่วงหน้าให้เฉากงมีชัยชนะอันยิ่งใหญ่ ลุกโชติช่วงแดงฉาน"

"จบบทกวีเพียงเท่านี้ หวังว่าเฉากงจะดูแลตนเองให้ดี จงจำไว้ให้มั่นว่า เมื่อไร้ซึ่งมนุษยธรรมและคุณธรรม สถานการณ์รุกรับย่อมพลิกผัน วันหน้าหากได้พานพบ อย่าหาว่าข้ามิได้เตือนไว้ก่อน!"

ถนนสายเล็กที่เต็มไปด้วยโคลนตม สองข้างทางล้วนเป็นพุ่มไม้รกชัฏ ตรงกลางกว้างเพียงพอให้รถม้าคันหนึ่งแล่นผ่าน ทหารกว่าร้อยนายที่วิ่งหนีมาตลอดทั้งคืนยามนี้ต่างหิวโหยจนไส้กิ่ว

ยามนี้เฉาเชานั่งอยู่บนก้อนหินก้อนหนึ่งอย่างซอมซ่อ แววตาเหม่อลอยมองไปเบื้องหน้า

"ลุกโชติช่วงแดงฉาน!"

"ลุกโชติช่วงแดงฉาน!"

"ฮ่าๆ!"

"ฮ่าๆๆๆ!"