บทที่ 152 ฝ่าเจิ้งยลของวิเศษ จางเชียนเจรจาการค้า

บทที่ 152 ฝ่าเจิ้งยลของวิเศษ จางเชียนเจรจาการค้า

"จื่อรั่งมีใจเปี่ยมเมตตาธรรม ตัวข้าฝ่าเจิ้งไฉนเลยจะนิ่งดูดายได้ ศึกสงครามในจิงโจวครานี้มีราษฎรหลั่งไหลเข้าสู่แดนสู่ไม่น้อย ข้าจะไปกราบทูลทัดทานนายข้าให้ประทานพระเมตตา เพื่อมิให้พวกเขาต้องอดตายอยู่กลางป่าเขา"

"พี่เซี่ยวจื๋อ แม้ท้องพระคลังของอี้โจวจะมั่งคั่ง ทว่าราษฎรที่เข้าสู่แดนสู่ครานี้มีมากเหลือเกิน ข้าเกรงว่าหลิวอี้โจวคงมิยินยอมควักทรัพย์ก้อนโตออกมาอย่างใจกว้างเช่นนี้" จางเชียนส่ายหน้า หากมิใช่เพราะมีเรื่องโจรภูเขา ในยามนี้ปล่อยให้ฝ่าเจิ้งไปกราบทูลหลิวจางจัดการก็คงสิ้นเรื่อง ทว่าในเขาขุยยังมีคนของจางเชียนที่ซุ่มซ่อนอยู่ เรื่องเสบียงอาหารนั้น จางเชียนจึงจำต้องจัดหาด้วยตนเอง

อีกประการหนึ่ง หลิวจางก็ใช่ว่าจะตัดใจยอมสละทรัพย์สินมากมายเพียงนั้นมาแจกจ่ายให้แก่ราษฎร