บทที่ 150 หลิวจางชำนาญภาพพู่กันละเอียด หวงเฉวียนวิจารณ์จางเชียน

บทที่ 150 หลิวจางชำนาญภาพพู่กันละเอียด หวงเฉวียนวิจารณ์จางเชียน

เอวบางราวกิ่งหลิวแฝงกลิ่นอายวสันต์อันเข้มข้น ริมฝีปากดั่งผลเชอร์รี่เผยอพรูลมหายใจกระชั้นแผ่วเบา

การร่ายรำแห่งสู่แผ่วพลิ้วอ่อนช้อย หญิงงามแห่งสู่เยื้องกรายสะคราญตา

ยามนี้หลิวจางกำลังจับจ้องไปยังนางรำผู้นำแถวกลางโถง มือถือพู่กันละเอียด รอนานพักใหญ่จึงจรดวาดลงไปสักเส้นหนึ่ง

เขาชะงักพู่กัน ส่ายหน้าไปมา พิจารณาดูอีกครา แล้วจึงแต่งแต้มน้ำหมึกเพิ่มลงไป

หวงเฉวียนเดินผ่านระเบียงทางเดิน ครั้นเห็นฝูงหญิงสาวงามสะพรั่งดั่งหมู่นกนางแอ่นก็ลอบถอนหายใจ ก่อนจะสำรวมสีหน้าแล้วสาวเท้าก้าวเข้าไปข้างในด้วยความร้อนรน

"นายท่าน!"

เมื่อเห็นหวงเฉวียนก้าวฉับๆ เข้ามา หลิวจางก็ชะงักตกใจเล็กน้อย ก่อนจะโบกมือไล่ให้นางรำและนักดนตรีล่าถอยออกไปทั้งหมด

"กงเหิง เจ้ามาได้จังหวะพอดี มาดูภาพวาดม้วนใหม่ที่ข้าเพิ่งวาดนี่สิ" หลิวจางเอ่ยอย่างสนิทสนมเพื่อหวังคลี่คลายความกระอักกระอ่วน