บทที่ 148 ใครกันแน่คือทายาทโหวแห่งหลิว ช้างใหญ่ก็ต้มกินได้เช่นกัน

บทที่ 148 ใครกันแน่คือทายาทโหวแห่งหลิว ช้างใหญ่ก็ต้มกินได้เช่นกัน

"นายท่าน หลู่ซู่แห่งตงอู๋ไร้ชื่อเสียงเรียงนาม ส่วนซุนเฉวียนผู้เป็นนายก็ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ หากทั้งสองคนนี้ยอมสวามิภักดิ์ต่อเฉาเชา ยังพอจะได้นอนหลับสงบสักราตรี หากคิดเป็นตั๊กแตนขวางรถศึก เกรงว่าชั่วพริบตาเดียวคงแหลกเป็นผุยผง เช่นนั้นราษฎรหกเมืองแห่งเจียงตงจะมิไร้เดียงสายิ่งหรอกหรือ ที่ต้องมารับเคราะห์กรรมทุกข์เข็ญแสนสาหัสเพราะความบ้าระห่ำอวดดีของคนทั้งสองนี้"

ในทันใดนั้น ขุนนางเฒ่าแห่งอี้โจวก็เริ่มเอ่ยปากประณามหลู่ซู่และซุนเฉวียน

จางเชียนยิ้มขึ้นเล็กน้อย การที่เขามาอี้โจวครานี้ มิได้หวังจะเกลี้ยกล่อมให้หลิวจางยกทัพออกศึก ด้วยนิสัยขลาดเขลาและขี้ระแวงของหลิวจาง ต่อให้ไม่มีขุนนางทัดทาน เขาก็ย่อมจะปล่อยเวลาให้สูญเปล่าไปกับความลังเลโลเลอยู่ดี