บทที่ 146 จางเชียนสดับเรื่องกระทะน้ำมันเดือด โต้ตอบเหล่าขุนนางกลางท้องพระโรง

บทที่ 146 จางเชียนสดับเรื่องกระทะน้ำมันเดือด โต้ตอบเหล่าขุนนางกลางท้องพระโรง

ยามนี้จางเชียนกำลังเอนกายอยู่บนเก้าอี้โยก ในมือปอกส้มพลาง

ด้านหลังยังมีกวนผิงและหลิวเฟิงคอยคุ้มกันอยู่

เป้าซานเหนียงฟุบหน้าพิงอยู่กับโต๊ะ พลางคิดในใจว่า "ก็แค่เขียนบทกวีร้อยบทมิใช่หรือ ไฉนพวกบัณฑิตเหล่านี้ถึงต้องทุบอกตีเข่า ร่ำร้องจะเป็นจะตายกันถึงเพียงนี้ด้วย"

บทกวีมันกินแทนข้าวได้หรือไร

หรือว่าจะขู่สัตว์ร้ายให้ถอยหนีไปได้

คนในโลกภายนอกคงมิใช่คนบ้ากันไปหมดหรอกนะ

จางเชียนส่งกลีบส้มเข้าปาก ในใจก็กำลังคิดอยู่เช่นกันว่า "ถึงเวลาต้องถอนตัวจากวงการกวีแล้วสิ!"

ในเวลานั้นเอง หลิวจางส่งคนมายังร้านอาหาร แล้วเอ่ยกับพวกของจางเชียนว่า "นายท่านของข้าขอเชิญพวกท่าน"

กวนผิงกับหลิวเฟิงต่างตึงเครียดขึ้นมาทันที ทว่าจางเชียนกลับสีหน้าไม่เปลี่ยน ลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจคราหนึ่ง