กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 104 จื่อรั่งคลายปมในใจ ความผูกพันฉันพี่น้องแสนเปราะบาง
"เหวินฉางมีเรื่องกลัดกลุ้มใจหรือ" เว่ยเหยียนกำลังเอนกายพิงก้อนหินอยู่ก้อนหนึ่ง ท่าทางหงอยเหงาไร้ชีวิตชีวา
เมื่อเห็นจางเชียนเอ่ยถาม เว่ยเหยียนก็รีบลุกขึ้นยืนทันที "ท่านอาจารย์ออกจากเมืองมาตั้งแต่เมื่อใดกัน"
"เพิ่งออกมาเมื่อครู่นี้เอง!"
"ข้าเพียงไม่เข้าใจ คนในเมืองมีผู้สนับสนุนพระเจ้าอามากมายถึงเพียงนั้น ข้ากับเหวินพิ่นผู้นั้นถึงขั้นคุมประตูด้านทิศตะวันออกไว้ได้แล้ว เหตุใดพระเจ้าอาจึงไม่ถือโอกาสนี้บุกเข้าไป ทว่ากลับเลือกที่จะถอยทัพเล่า" เว่ยเหยียนบ่นพึมพำด้วยความข้องใจ