บทที่ 7 สนทนาเรื่องเมิ่งเต๋อ จางเชียนตั้งปณิธานไกล

บทที่ 7 สนทนาเรื่องเมิ่งเต๋อ จางเชียนตั้งปณิธานไกล

รอนแรมเดินทางอีกหลายวัน จางเชียนจึงได้สัมผัสถึงความยากลำบากของการใช้ชีวิตในยุคโบราณอย่างแท้จริง

บิสกิตอัดแท่งพวกนั้นยังเหลืออยู่อีกสิบกว่าชิ้น จางเชียนอดกลั้นความอยากแล้วเก็บประหยัดไว้ เพราะอย่างไรเสียอายุการเก็บรักษาก็ยังอีกยาวนาน ของพรรค์นี้เก็บไว้อาจช่วยชีวิตได้ในยามคับขัน

ทว่าจางเชียนก็ไม่คิดจะแตะต้องกากธัญพืชพวกนั้นอีก ทำเพียงหย่อนเสบียงแห้งลงในถ้วยที่รินน้ำร้อนไว้จนเต็ม รอจนมันพองตัวแล้วคนดื่มลงไป รสชาติไม่ต่างอะไรกับน้ำข้าวหรือแป้งเปียกต้มข้นๆ

ขณะกินของสิ่งนี้ จางเชียนพลันนึกถึงคำถามหนึ่งบนโลกอินเทอร์เน็ตในยุคหลัง นั่นคือหากมอบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปให้จูเก่อเลี่ยงมากพอ จะสามารถรวมแผ่นดินสามก๊กให้เป็นหนึ่งได้หรือไม่

ตอนนี้จางเชียนกลับรู้สึกว่าเป้าหมายรวมแผ่นดินสามก๊กนั้นเล็กเกินไป ขอเพียงเขาสามารถนำบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่กินเท่าไรก็ไม่หมดออกมาได้ ราษฎรชาวฮั่นคงพลิกแผ่นดินยูเรเชียได้ทั้งทวีปเป็นแน่

นอกจากเรื่องอาหารการกินแล้ว จางเชียนยังได้เห็นกองกระดูกขาวโพลนเกลื่อนกลาดอยู่ตามทุ่งกว้าง ซึ่งทำให้เขาตระหนักถึงความโหดร้ายทารุณของยุคสมัยนี้