กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 594 ตระหนักว่ากายอยู่หนใดใจยังผูกพัน 16 (ตอนพิเศษ)
คนขับรถม้าคนนั้นก้มหน้าไปขับรถม้า ส่วนหวังม่านชิงนั่งอยู่ภายใน เท้าคางมองออกไปข้างนอก
เธอมาอยู่เป่ยเยว่ได้ระยะหนึ่งแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ออกจากจวน
“ไปศาลาหยกมรกต” เธอเอ่ยสั้น ๆ ประโยคหนึ่ง
“พระชายาองค์ชาย บ่าว...” คนขับรถม้าคนนั้นคิดจะพูดผ่านม่านหน้าต่าง แต่หวังม่านชิงขัดขึ้นเสียก่อน
“คุณตั้งใจขับรถม้าไปก็พอ”
ลู่ปิ่งเหยียนเคยบอกเธอถึงคนผู้นี้ไว้ตั้งแต่แรกแล้ว แม้จะดูไม่สะดุดตาแต่กลับมีความสามารถ หากทำได้ก็ควรหาทางดึงตัวมาอยู่ในเรือนของเธอโดยไม่ให้ใครรู้ตัว
คิดว่าลู่ปิ่งเหยียนคงส่งข่าวให้เขาไว้เช่นกัน วันนี้พอเธอเอ่ยว่าจะออกจากจวน เขาจึงคว้าโอกาสนี้ทันที