กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 512 ชดใช้น้ำตาของฉันมา
สวี่ซิ่วรู้สึกวิงเวียนขึ้นมาวูบหนึ่ง กระดาษแผ่นนั้นยังอยู่ในมือ ดวงตาของเธอจับอยู่ที่ตัวอักษรบนกระดาษ แต่สมองกลับไม่อาจประมวลความหมายได้
“เจ้าแม่ ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” ไป๋จื่อสังเกตเห็นอย่างรวดเร็วว่าสีหน้าเธอผิดปกติ จึงถามด้วยความเป็นห่วง
สวี่ซิ่วตั้งมโนจิตให้สงบ แล้วบอกให้ทั้งสองคนออกไป “พวกเธอออกไปก่อนเถอะ”
เมื่อไม่มีคนอยู่ในห้องแล้ว เธอจึงยกถ้วยชาขึ้นดื่มอึกใหญ่ สูดลมหายใจลึก ๆ ครั้งหนึ่ง ก่อนคลี่จดหมายออกอ่านอีกครั้ง
ลายมือในจดหมายหวัดมาก คงเขียนขึ้นอย่างรีบร้อน