กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 455 เจ้าตัวน้อยที่ว่าง่ายที่สุดในโลก
คุณนายฟางนั่งต่ออีกครู่หนึ่งก็เตรียมขอตัวลา
“ฉันจะไปถวายบังคมไทเฮาที่ตำหนัก แล้วแวะดูเสี่ยวนั่วเอ๋อร์เสียหน่อย” เธอกล่าวยิ้ม ๆ “เด็กคนนั้นช่างน่าเอ็นดูจริง ๆ คราวก่อนฉันไปตำหนักไทเฮา บังเอิญเห็นเขาทำกำไลของไทเฮาตกแตก ยังไม่ทันที่ไทเฮาจะตีหน้าขรึม น้ำตาก็เอ่อคลอเต็มสองตาเสียแล้ว มือก็กำกุญแจอายุยืนของตัวเองไว้ จะเอาไปสวมให้ไทเฮาให้ได้”
“ไทเฮาจะตัดใจมีปราณชีวิตกับเขาได้อย่างไร ทั้งจุมพิตแก้มเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งให้คนไปหยิบกำไลมาอีกหลายวงให้เขาโยนเล่น”
ตอนแรกสวี่ซิ่วยังฟังอย่างเพลิดเพลิน แต่พอได้ยินถึงประโยคสุดท้ายก็แทบหายใจไม่ทัน