กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 441 ช่างเป็นความคิดที่ดีจริง ๆ
สวี่ซิ่วให้คนรับใช้ถอยออกไป รอจนในห้องเหลือเพียงนางกับพระชายาหลวงจู้แล้วจึงเอ่ยขึ้นว่า “เจ้าแม่ พรอันสูงส่งไม่ได้ไม่ยินยอม เพียงแต่ในใจของนางหวาดกลัวเท่านั้น”
“เรื่องตอนพรอันสูงส่งยังเด็ก...” สวี่ซิ่วพูดพลางส่ายหน้า “ท่านอาจคิดว่าเวลาผ่านมาหลายปีแล้ว นางย่อมลืมไปหมดสิ้น แต่หม่อมฉันต้องบอกท่านว่า เรื่องบางเรื่องใช่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแล้วจะลืมได้ ความเจ็บปวดที่นางเคยประสบ เกรงว่าชั่วชีวิตนี้คงไม่มีวันลืม”