กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 265 ไม่กินอาหารกลางวันนี้ก็ได้
ครั้นถึงชั่วยามอาหารกลางวัน หวังจาวหรงก็มาถึงศาลาหยกวิญญาณตรงเวลาอีกครั้ง
“หอมจังเลย!” ทันทีที่ก้าวเข้าประตู นางก็ร้องขึ้น
“เจ้าแม่รอสักครู่นะเพคะ ที่นี่หม่อมฉันมีผู้ป่วยอยู่คนหนึ่ง” สวี่ซิ่วทักนางคำหนึ่ง ก่อนจะตรวจชีพจรให้นางกำนัลตรงหน้าต่อ
เมื่อนางกำนัลผู้นั้นเห็นหวังจาวหรง ตามสัญชาตญาณก็คิดจะคุกเข่าคำนับ ทว่าข้อมือถูกสวี่ซิ่วกดไว้ จึงได้แต่รีบร้อนขอขมาต่อหวังจาวหรง
หวังจาวหรงโบกมือ ส่งสัญญาณให้นางไม่ต้องตื่นตกใจ แล้วลากเก้าอี้มาตัวหนึ่ง นั่งลงด้านข้าง ฟังสวี่ซิ่วบอกอาการของคนผู้นี้ทีละอย่างอย่างสนอกสนใจ