เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
องค์ชายหกเหลือบมองต้วนจืออี้เพียงแวบหนึ่ง เอ่ยด้วยเสียงไม่รีบไม่ร้อนว่า
“ขอบคุณคุณชายน้อยหน้าตางดงามผู้นี้ที่ชม หากเมื่อครู่เจ้าไม่เอ่ยปาก ข้ายังนึกว่าเจ้ากำลังเล่นปลอมเป็นชายอยู่เสียอีก!”
ต้วนจืออี้ผ่านเรื่องราวมามากตั้งแต่เด็ก คำพูดเหล่านี้จึงไม่สร้างความสะเทือนใจให้เขาแม้แต่น้อย
“ขอบคุณท่านลุงผู้นี้ที่ชม หากท่านปลอมเป็นสตรี นางคณิกาเอกทั้งเมืองหลวงคงต้องหลีกทางให้ท่านกันหมด”
“ข้าก็ไม่ได้แก่กว่าเจ้ามากนัก ไม่จำเป็นต้องเรียกข้าอย่างเคารพเช่นนั้น”
“ท่านอายุเกิน 20 แล้ว เรียกท่านว่าลุงสักคำก็สมควรอยู่”
บนใบหน้าขององค์ชายหกมีรอยยิ้มสดใส แต่รอยยิ้มนั้นกลับไม่ถึงดวงตา
“แล้วแต่คุณชายน้อยเถิด แม้เจ้าจะยินดีเรียกข้าว่าปู่ ข้าก็ยังดีใจ”
กล่าวจบ เขาก็ไม่อยากสนใจเจ้าหนูหัวแข็งคนนี้อีก หันไปมองไป๋เยาเยาอีกครั้ง
“เรื่องต่าง ๆ ที่เยาเยาเพิ่งกล่าวนั้น อันที่จริงไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรกันเลย