กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไป๋เยาเยาลูบศีรษะของเด็ก ๆ อย่างอ่อนโยน พลางปลอบโยนพวกเขาเบา ๆ
คิดว่าหลายเดือนมานี้ เด็ก ๆ คงใช้ชีวิตด้วยความหวาดผวาทุกวัน โดยไม่มีความรู้สึกปลอดภัยแม้แต่น้อย
แม้ได้เห็นนางด้วยตาจริง ๆ พวกเขาก็ยังกังวลว่านี่เป็นเพียงความฝันอันงดงามเท่านั้น
นางไม่ปล่อยให้เด็กทั้งสามจากไป พาพวกเขาขึ้นไปชั้นสองด้วยกัน อาสะใภ้ได้ยินเสียงจึงรอพวกเขาอยู่ที่หัวบันได
เมื่อเห็นทั้งหลายขึ้นมา นางก็ลูบศีรษะของเด็ก ๆ ด้วยแววตาเต็มไปด้วยความปวดใจ
“ในเมื่อได้เห็นพี่สาวแล้ว พวกเจ้าก็จงสบายใจไปพักผ่อนสักครู่เถิด เดี๋ยวพอตื่นขึ้นมา พวกเรามากินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน”
หานเอ๋อร์รู้ว่าท่านมีเรื่องต้องพูดคุย จึงจูงมือชิงเอ๋อร์ข้างหนึ่ง จูงมือทังหยวนอีกข้างหนึ่งจากไป