เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไป๋ฝู่ชางมองดูปืนไฟที่พบเห็นได้บ่อยที่สุดในกองทหารอาวุธปืนกับไหดินระเบิดสี่ห้าใบที่กองระเกะระกะอยู่บนพื้นอย่างไม่ใส่ใจ
ความยินดีในก้นบึ้งของหัวใจพลันราวกับถูกผู้อื่นเอาน้ำเย็นราดรด สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นหม่นหมองในชั่วพริบตา
เขามองไป๋เยาเยาอย่างไม่อยากจะเชื่อ “มี... มีเพียงเท่านี้หรือ”
ไป๋เยาเยามีสีหน้าไร้เดียงสา ทั้งยังมองดูเขาอย่างจริงจัง
“ยังจะบอกว่ามีเพียงเท่านี้อีก น้ำเสียงของเจ้าออกจะโอหังเกินไปแล้ว
ลำพังสิ่งของพวกนี้ พวกข้าก็ต้องเปลืองเรี่ยวแรงดั่งพลังเสือสองตัว สิ้นเปลืองเงินทองไปมหาศาลกว่าจะซื้อหามาได้
ไฉนพอเอ่ยออกมาจากปากของเจ้า ของสิ่งนี้จึงคล้ายกับไม่คู่ควรแก่การเอ่ยถึงไปได้เล่า
หรือว่าข่าวลือด้านนอกเหล่านั้นจะเป็นความจริง เจ้ามีปืนไฟที่ดียิ่งกว่าและร้ายกาจยิ่งกว่าอยู่ในมือ จึงดูแคลนสิ่งของพวกนี้”