กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลูลินฮุ่ยรีบคุกเข่าลงบนพื้น สองมืออดไม่ได้ที่จะสั่นเทาเล็กน้อย
“กราบทูลฝ่าบาท หม่อมฉันเพียงกังวลว่าท่านหญิงจะนำของที่มีที่มาไม่แน่ชัดให้องค์ชายเจ็ดเสวยเท่านั้น”
ทั้งหมดล้วนเป็นไปด้วยความเป็นห่วง มิได้มีเจตนาจะทำร้ายองค์ชายเจ็ดแต่อย่างใด ขอฝ่าบาทโปรดพิจารณาด้วยเถิด”
สีหน้าของฮ่องเต้เปลี่ยนไปทันที แฝงไว้ด้วยรอยยิ้มหนาตา
“อ้อ ที่แท้เป็นท่านหญิงอันเล่อที่ช่วยลูกชายของเราไว้นี่เอง นี่เป็นบุญคุณยิ่งใหญ่ เราต้องคิดดูว่าจะตบรางวัลอะไรกันให้เจ้าจึงจะเหมาะสม”
เห็นฮ่องเต้หลีกเลี่ยงประเด็นสำคัญ เช่นนี้เท่ากับไม่ต้องการลงโทษหลูลินฮุ่ยโดยสิ้นเชิง
เถาเยาเยารู้สึกรางๆ ว่า สิ่งที่ฮ่องเต้ต้องการจะตบรางวัลให้นางนั้น มิใช่ของดีอะไรกันแน่