เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เซี่ยจิ่งชุนมองแผ่นหลังของตู้ฉินอวิ้นและเถาเยาเยาที่เดินจากไป ด้วยความโกรธแค้นจนแทบกระอักเลือด ทว่ากลับไร้หนทางทำสิ่งใดได้
เขาย่นตัวกลับไปที่มุมห้องขัง ค่อย ๆ สงบสติอารมณ์ลง กระนั้นก็ยังไม่อยากจะเชื่อเรื่องราวที่เถาเยาเยาบอกแก่เขาสักนิด
เขาไม่อยากคิดถึงเรื่องพวกนี้ ทว่าถ้อยคำเหล่านั้นกลับวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เขาใช้กำปั้นทุบพื้นอย่างแรงจนกระทั่งหลังมืออาบไปด้วยโลหิต ความเจ็บปวดเจียนตายเช่นนี้ ในที่สุดก็ทำให้จิตใจของเขาสงบลงพอที่จะขบคิดเรื่องราวเหล่านี้ได้
องค์ชายสองเป็นหลิ่วซวงซวงที่ชักนำมาให้เขารู้จัก ทุกครั้งที่องค์ชายสองมีรับสั่งอะไรกัน ก็ล้วนส่งผ่านปากของหลิ่วซวงซวงมาถึงเขาทั้งสิ้น
ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงว่าองค์ชายสองจะมาพบเขาด้วยตนเอง หากไม่มีเรื่องพิเศษอะไรกัน เขาไม่มีทางได้พบองค์ชายสองเลยแม้แต่น้อย