กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
มุมปากของฮูหยินเซี่ยยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชาจาง ๆ
“ใช่แล้ว ตระกูลของเจ้าตกต่ำลง มาอยู่ที่จวนข้าได้ห้าหกปี ข้าปฏิบัติต่อเจ้าประหนึ่งลูกสาวแท้ ๆ แต่กลับเลี้ยงดูเจ้าให้กลายเป็นคนเนรคุณเช่นนี้ได้”
ตอนนี้คิดดูแล้วคงเป็นเพราะข้าตามใจเจ้ามากเกินไป
แม้ว่าหลังจากนี้เจ้าอาจจะไม่ได้อยู่ที่จวนนี้นานนัก แต่ในฐานะน้าหญิง ข้าย่อมต้องทำหน้าที่สั่งสอนให้ถึงที่สุด
หลังจากนี้งานทั้งการซักผ้า ทำอาหาร และปรนนิบัติผู้คน เจ้าจะต้องเรียนรู้ให้หมด
ไม่เช่นนั้นหากเจ้าแต่งงานไปในอนาคตแล้วทำอะไรไม่เป็นเลย ข้าเกรงว่าผู้อื่นจะจิ้มหลังด่าข้าว่าทำหน้าที่น้าหญิงได้ไม่สมควร”
แววตาของหลิ่วซวงซวงเต็มไปด้วยความขัดขืน นางไม่ต้องการทำงานต่ำต้อยเช่นนี้