กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เถาเยาเยามองเถาหว่านอิ๋งโดยไม่มีอารมณ์ใด ๆ ในแววตา
“เมื่อถึงที่หมาย ต่อไปก็จงตั้งใจทำงานให้ดี หากข้าได้ยินว่าเจ้าเล่นตุกติกละก็ อย่าได้โทษว่าข้าไม่เกรงใจพวกเจ้า”
“พวกเรา? นอกจากข้าแล้วยังมีใครอีก?”
“รออีกเดี๋ยวเจ้าก็จะรู้เอง”
รถม้าวิ่งต่อไปอีกช่วงหนึ่ง ก่อนจะหยุดลงตรงทางแยกแห่งหนึ่ง
เถาหว่านอิ๋งรีบเลิกม่านหน้าต่างออกดูสภาพแวดล้อมภายนอก ในใจยังคงกังวลอยู่บ้างว่าเถาเยาเยาจะลากนางมายังสถานที่ร้างผู้คนเพื่อฝังกลบ
ในขณะที่นางเห็นรถม้าคันหนึ่งอยู่ไม่ไกล เสียงเย็นชาของเถาเยาเยาก็ดังขึ้น
“ไปเถิด บนรถม้าคันนั้นมีคนรู้จักของเจ้าอยู่”
เถาหว่านอิ๋งใจสั่นหวาดหวั่น ระมัดระวังตัวลงจากรถม้า ก้าวเดินพลางหันกลับไปมองทุกก้าว ค่อย ๆ เคลื่อนเข้าไปใกล้รถม้าอีกคันหนึ่ง