กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในใจของฮูหยินรองแห่งจวนกั๋วกงเต็มไปด้วยการต่อต้าน นางอดไม่ได้ที่จะมองไปทางเหลียงซูอวิ๋น
ฝ่ายหลังก็เข้าใจความหมายของนางในทันที เหลียงซูอวิ๋นรีบก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รับถ้วยชาจากมือหญิงรับใช้
“ท่านหญิง พวกข้ามาด้วยกันทั้งนั้น ให้ข้าน้อยเป็นผู้ถวายชาและขอขมาท่านหญิงเองดีกว่า”
เถาเยาเยามีสีหน้าไร้อารมณ์ มองถ้วยชาที่ถูกยื่นมาถึงเบื้องหน้า
“ฮูหยินใหญ่เถา นี่กำลังสอนข้าทำงานหรือ”
เหลียงซูอวิ๋นตกใจจนรีบก้มศีรษะลง “ข้าน้อยไม่กล้า”
เถาหว่านอวี๋เห็นเถาเยาเยาทำให้นางมารดาลำบากเช่นนี้ ที่สำคัญที่สุดก็เพื่อสร้างความประทับใจที่ดีให้แก่ฮูหยินรองแห่งจวนกั๋วกง
นางตะโกนเสียงดังว่า “เถาเยาเยา มีเรื่องอะไรก็มาที่ข้า