กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วัยรุ่นสิบกว่าคนนอนกลิ้งอยู่บนพื้นครวญคราง ไม่มีผู้ใดสนใจเถาเยาเยาเลย
นางเหยียบแขนของวัยรุ่นที่อยู่ใกล้ที่สุดด้วยเท้าหนึ่ง แล้วเอ่ยถามอีกครั้ง “ได้ยินกันหมดหรือไม่ ข้าพูดแล้วไม่เคยล้อเล่น”
วัยรุ่นคนนั้นส่งเสียงร้องโหยหวนออกมา แล้วรีบตอบทันที “ได้ยินแล้ว ได้ยินแล้ว ต่อไปหากพวกข้าเห็นพวกเขาหลายคน ก็หลบเลี่ยงไปเสียยังไม่ได้หรือ”
วัยรุ่นคนอื่น ๆ ไม่อยากถูกตีอีก ต่างพากันพยักหน้ารับตาม
เจ้าอ้วนมองเถาเยาเยา แววตาเต็มไปด้วยแสงแห่งความเลื่อมใส
เมื่อพวกเขาหลายคนจากไป เจ้าอ้วนก็วิ่งตามไปโดยทำท่าย่อตัวลง ๆ
“ข้าขอเป็นสหายกับพวกเจ้าได้หรือไม่
บ้านข้ามีเงินมาก ข้าสามารถเลี้ยงพวกเจ้าที่ภัตตาคารอันดับหนึ่งใต้หล้าได้ ได้หรือไม่”